Ongemerkt zijn er van mijn 101 doelen in 1001 dagen nog maar 65 doelen over. De afgelopen vakantie was een prima gelegenheid om er een paar van mijn lijstje af te strepen. Was overblijft is – nog steeds – een pittige lijst. Ik weet nog niet of ik alles wat er op staat wel wíl bereiken. Ik merk dat ik geniet van de weg er naar toe, van de vooruitzichten en van het dromen, dat ik herinnerd word aan wensen die ik had en die in het dagelijkse dagelijkse uit het zicht raken. Er zitten er ook doelen bij die nu niet meer mijn hart sneller doen kloppen. Die streep ik dan ook door. Een mens moet durven kiezen; het leven is te kort om je bezig te houden met zaken waar je hart niet naar uitgaat…
En nu mag ik weer een doel afstrepen: Marieke heeft mij gevraagd een gastbijdrage te schrijven voor haar blog Dit is Marsmania. Ik voel me vereerd, want Marieke schrijft op een toegankelijke, ontroerende en openhartige manier over hoe ze omgaat met haar eigen psychische kwetsbaarheid. En dat in een tijd dat we gewend zijn allemaal zo hard mogelijk te roepen hoe goed het wel met ons gaat en hoe druk we het hebben. Ik voel me vereerd dat ik mijn schrijfsel bij mag dragen…
Tags:schrijven
